Eserler / Yayınlarımız


ARAŞTIRMA VE YAYIN ÇALIŞMALARI

KİTAP

1- Asma, B.M. 2000. Kayısı Yetiştiriciliği. 250 Sayfa. 17 X 24 Kuşe, 60 Renkli Resim. Baskı: Evin Ofset.

Türkiye dünya yaş ve kuru kayısı üretiminde birinci sırada yer almakta olup sahip olduğu ekolojik potansiyel ile bu durumunu daha uzun yıllar devam ettirecek gibi görünmektedir. Ülkemiz kayısının anavatanı olmamasına karşılık ikibin yılı aşkın bir süreden beri bu topraklarda yetiştirilmesinden dolayı Anadolu kayısının ikinci vatanı haline gelmiştir. Bugün kayısı yetiştiriciliği yapılan Akdeniz ülkelerinde ağaç başına yaş kayısı verimi 100 kg'ın üzerinde iken ülkemizde ağaç başına verim 30-40 kg civarındadır. Ülkemizde verim düşüklüğünün en önemli sebebi ilkbahar geç donlarıdır. Fakat bugün sulama, gübreleme, çeşit seçimi, hastalık ve zararlılarla mücadele gibi konularda yapılan yanlışlar verim ve kaliteyi etkilemektedir. Kitap ülkemizde kayısı ile ilgilenen kişilerin başvuracağı bir kaynağın bulunmamasından yola çıkarak İnönü Üniversitesi Araştırma Fonunun desteği ile İnönü Ü. Kayısı Araştırma ve Uygulama Merkezi tarafından hazırlanmıştır. Kitap kayısının anavatanı, tarihçesi, kayısı türleri, kayısının eko-coğrafik grupları, dünya kayısı üretimi, 27 yerli ve 14 kayısı çeşidinin meyve özellikleri, kayısı ağacanın botanik özellikleri, kayısının ekolojik istekleri, kayısı fidanlarının çoğaltılması, modern bir kayısı bahçesinin kurulması, kayısının sulama, budama, gübreleme vb. gibi yıllık bakım işleri, kayısı hastalık ve zararlıları, meyve hasadı, kayısı ağaçlarında ilkbahar geç donları ve korunma yöntemleri, kayısı konubunda yapılan ıslah çalışmaları ile ilgili geniş bilgiler verilmektedir.

2-Asma, B.M, Birhanlı, O. 2004. MİŞMİŞ. 220Sayfa. 17 X 24 Kuşe, Baskı: Evin Ofset 

Ülkemizin önemli ihraç ürünleri arasında yer alan kayısı konusunda bügüne kadar yazılanları bir araya toplamak amacı ile hazırlanmıştır. Yaklaşık on iki yıl süresince kaysı ile ilgili toplanan dökümanların bir bölümü bu kitapta bir araya getirilmiş ve kayısı ile ilgilenen kişilerin beğenisine sunulmuştur.

Kitabın bölümleri; 1- Giriş, 2-Türkiye’de yetiştirilen önemli kayısı çeşitleri, 3-Kayısının besin değeri ve tüketim alanları, 4- Türkiye kayısıcılığının sorunları ve tüketim alanları, 5- Kayısı konusunda çalışma yapan kurum ve kuruluşlar, 6- Kayısı ağacının botanik özellikleri, 7- Kaysının iklim ve toprak özellikleri, 8- Kayısı bahçesinin kurulması, 9-Kayısı bahçesinin yıllık bakım işleri, 10-Kayısı hastalık ve zararlıları, 11-Kayısıda meyve hasadı, 12-İlkbahar geç donları ve korunma yöntemleri, 13-Malatya kayısıcılığında iz bırakanlar, 14- Farklı dillerde kayısı isimleri, 15- Kayısı üzerine yazılmış şiirler, 16- Kayısı ile ilgili bazı tarihi belgeler, 17-Kayısı konusunda bugüne kadar yazılanlar, 18- Kayısı yemek ve tatlıları, 19- Kayısı konusunda yazılmış kitap ve araştırma tezleri, 20-Dünyada yetiştirilen kayısı çeşit isimleri, 21- Kayısı konusunda bilinmeyenler 

3- Asma, B.M,  Gültek, A, Kan, T, Birhanlı,O. 2005. Kayısıda Kükürt Sorunu,108 sayfa. Baskı  Özgayret ofset

Kuru kayısı, fındık, kuru üzüm ve kuru incirle birlikte ülkemizin önemli tarımsal ihraç ürünleri arasında yer almaktadır. Son yıllarda kuru kayısıdaki aşırı kükürt ihracatımızı olumsuz yönde etkilemeye başlamış ve tedbir alınmadığı takdirde gelecekte daha büyük bir sorun haline geleceğinin işaretlerini vermiştir. Proje kapsamında kayısının kükürtlenmesi, kurutulması, depolanması, aşırı kükürdün giderilmesi ve kayısı ile ilgili bir eğitim filmi hazırlanmıştır. Ayrıca kayısı üreticilerinin kükürt sorununa bakış açısını net olarak ortaya koyabilmek için bir anket çalışması yapılmıştır. Elde edilen veriler değerlendirildikten sonra özetlenmiş ve bir kitap haline getirilmiştir.

Kitabın bölümleri: 1-Giriş, 2- Meyve-sebze ürünlerinin bozulma nedenleri ve mikrobiyolojisi, 3-Meyve ve sebzelerin dayandırılma yöntemleri, 4- Kükürt dioksit analiz yöntemleri, 5- Kayısının kükürtlenmesi konusunda bugüne kadar yapılan çalışmalar, 6- Yaş kayısıların kükürtlenmesi ve kurutulması, 7- Kayısı üreticilerine yönelik anket çalışmasının sonuçları, 8- Sonuç

KAYISI İLGİLİ MAKALELER

1- Asma, B.M., Yiğit, E., Akça, Y., 1994. Bazı Kayısı Çeşitlerinin Dona Toleranslarının Saptanması Üzerine Bir Araştırma. Y.Y.Ü. Ziraat Fak. Dergisi 4:87-94. ISSN 1018-9424.

ÖZET: Bu çalışma ülkemiz kayısı yetiştiriciliğinde ekonomik öneme sahip kurutmalık beş kayısı çeşit ile tanık olarak bir zerdali tipi üzerinde yürütülmüştür. Fenolojik safhalar arasında farklı düşük sıcaklık derecelerine tolerans bakımından çeşitler arasında farklılıklar saptanmıştır. Pembe tomurcuk döneminde -10 C, tam çiçeklenme döneminde -2 C ve -3 C, küçük meyve döneminde ise -3 C ve -4 C'ler çeşitlerin dona tolaranslarını belirleyen kritik düşük sıcaklıklar olarak saptanmıştır. Farklı fenolojik safhalarda düşük kritik sıcaklıklara en toleranslı çeşit Kabaaşı, en hassas çeşit ise Hacıhaliloğlu saptanmıştır. Çöloğlu, Hasanbey ve Soğancı çeşitleri dona tolerans bakımından Kabaaşı ve Hacıhaliloğlu arasında yer almıştır.

A Study On The Determination Tolerance Of The Important Apricot Cultivars To Low Temperatures.

ABSTRACT: This research was carried out to determine toleranceof five standart apricot cultivars and wild apricot type, to low temperatures in different phenological stages. The important differences were found in the between cultivars, and phenological stages from the point of view tolerance to low critic temperatures. In this study, Kabaaşı was found to be tolerant cultivar and Hacıhaliloglu was sensible cultivar. At the ballon stage 10 C, at the stage of th full blooming -2 C and -3 C and, at the small fruit stage -3 C and -4 C were favorable low critic temperatures for determining tolerance levels of cultivars.

2-Asma, B.M., Akça, Y., 1995. Bazı Kurutmalık Kayısı Çeşitlerinin Dalgalanma Gösteren Kış ve İlkbahar Sıcaklıklarına Toleranslarının Saptanması. Y.Y.Ü. Ziraat Fakb. Dergisi. 5:(1) 57-63.

ÖZET: Önemli bir kayısı üretim merkezi olan Malatya'da 1994 yılının kış ve ilkbahar aylarında meydana gelen sıcaklık dalgalanmaları, kayısı çeşidi ve bölgelere göre değişmekle birlikte % 13.30-39.17 arasında çiçek tomurcuğu ölümlerine neden olmuştur. En fazla zarar Hacıhaliloğlu çeşidide en az zarar ise Kabaaşı çeşidinde belirlenmiştir.

Tolerance Of Apricot To Winter Temperature Fluctuation And Spring Frost

ABSTRACT: This research was carried out in Malatya where is the most important center apricot culture in Turkey, in 1994. The aim of this research is to be determine the effect of spring and winter fluctuation temperatures on the deaths of floqwer buds in four apricot cultivars. The highest of the death rate in flower buds was observed in Hacıhaliloglu cultivar and the least was determined Kabaaşı cultivar.

3- Asma, B. M., Akça, Y. 1996. Hacıhaliloğlu Kayısı Çeşidinde Derim Zamanının Kuru Kayısı Kalitesi Ve Randımana Etkisinin Saptanması Üzerine Bir Araştırma. Y.Y.Ü. Ziraat Fak. Dergisi 6(2): 181-189

ÖZET: Bu araştırma, Hacıhaliloğlu kayısı çeşidinde, ham, yarı olgun ve olgun meyvelerin taze ve kuru meyve özelliklerini saptamak amacıyla 1995 yılında Malatya'da yapılmıştır. Ortalama meyve ağırlığı, suda çözünür kuru madde miktarı ve meyve eti sertliği bakımından yarı olgun ve olgun meyveler arasında önemli fark (P<0.05) saptanmıştır.En yüksek kuru meyve miktarı ve randıman, en düşük SO2 içeriği olgun meyvelerde belirlenmiştir. Hacıhaliloğlu kayısı çeşidi için en uygun hasat zamanı, suda çözünür kuru madde miktarının ve pH'ın % 29 ve 4.90'ın üzerine çıktığı, meyve eti sertliğinin 0.50 kg/cm2 civarı olduğu ve asitliğin ise % 0.20'lere düştüğü dönem olarak kabul edilebilir.Araştırma sonuçlarına göre, kademeli olarak yapılacak derimin, verim ve meyve kalitesinin artırabileceği belirlenmiştir.

A Study On Determination Effects Of Harvest Time On Quality Dried Apricot Fruit And Production In Apricot Cultivar Hacihaliloglu.

ABSTRACT: This study was conducted out to determine the characteristics of immature, before mature and mature fruits of apricot cultivar Hacihaliloglu at Malatya in 1995. The significant differences were found between before mature and mature fruits from the point of view average fruit weight, soluble solids content (%), and fruit firmness. The highest quantity of dried fruit and production of dried fruit (%) and, the lowest SO2 content was determined in matured fruits. Suitable for harvest time for harvest time for Hacihaliloglu cv. is the times that soulble solids content and pH is over 29 % and 4.90, fruit firmness about 0.50 kg/cm2 and titrable acidiy lower 0.20 %. The gradedly harvest will increase quality of dried fruit and production (%).

4- Akça, Y. Asma, B.M. 1997. A Study On Determination Of Yield And Fruit Characteristics Of Certain Dried Apricot Cultivars. XI International Symposium On Apricot Culture (25-30 May 1997),Veria, Grecee

ABSTRACT: This research was conducted out to determine yield and fruit characteristics of certain dried apricot cultivars widely grown in Turkey. The pomological characteristics, sulphure content, values of LAB, quantity of total dried fruit produced fresh fruit, percentage of production, the number of dried fruit per 1 kg and etc., were examined in the Turkish dried apricot cultivars. The yields of fresh fruit varied between 27.0 kg per tree (Ismailaga) to 34.47 kg per tree (Sogancı). The highest productions were determined in Kabaası (29.80 %), Kadioglu (29.45 %), Adilcevaz 5 (28.62 %), Hacihaliloglu (28.45 %) and Cataloglu (28.25 %). The colours of dried fruit were determined as yellow and orange in cultivars with higher sulphure content. Sulphure contents varied from 600 ppm (Adilcevaz 2) to 1680 ppm (Ismailaga). The end of study we can recommend Kabaası, Adilcevaz 5, Cataloglu and Kadioglu cultivars for drying.

5- Akça, Y., Asma, B.M., 1997. Kabaaşı Kayısı Çeşidinde Klon Seleksiyonu. Tr. J. of Agriculture and Forestry 21 (1997) 519-521.

ÖZET: Bu araştırma kurutmalık Kabaaşı kayısı populasyonu içinde üstün özellikli tipleri seçmek amacıyla 1994-1995 yılları arasında Malatya-Kale ilçesinde yürütülmüştür. Araştırmada belirlenen 450 ağaç içinden 13 ağaç ümitvar olarak seçilmiştir. Ümitvar olarak seçilen tiplerde ortalama meyve ağırlığı 31.81+4.7 ile 60.91+5.9 g, çekirdek ağırlığı 2.35+1.5 ile 3.01+0.8 g, çekirdek içi ağırlığı 0.52+0.1 ile 0.98+0.1 g, et/çekirdek oranı 12.38/1 ile 16.64/1ve suda çözünebilir kuru madde miktarı % 22.44+3.8 ile 29.68+1.7, kuru meyve randımanı % 21.50 ile 31.20, ortalama meyve boyu 40.27+1.2 ile 52.72+4.1 mm, meyve eni 32.71+1.5 ile 43.15+5.0 mm ve meyve kalınlığı ise 34.64+2.3 ile 47.32+1.5 mm arasında değişmiştir. Araştırmada seçilen tiplerin tamamında verim düzeyi 5 puan üzerinde 4-5 arasında saptanmıştır.

Clonal Selection In Kabaası Apricot Cv.

ASBTRACT: This paper reports stuides on clonal selection in Kabaası apricot cv. at Kale, Malatya, 450 superior trees of Kabaası cv. were examined during two years 1994-1995. The samples wereinvestigated for important dry furit characteristics. At the end of this study, 13 superior trees were slected. In selected trees, avarage fruit weight varied between 31.81+4.7-60.91+5.9 g, seed weight varied between 2.35+1.5-3.01+0.8 g, kernel weight varied from 0.52+0.1-0.98+0.1 g, flesh/seed ratio varied between 12.38/1-16.64/1 total soluble solid contents ranged between % 22.44+3.8-29.68+1.7, fruit length varied between 40.27+1.2-52.72+4.1 mm, furit suture varied from 32.71+1.5-43.15+5.0 mm and fruit cheek varied between 34.64+2.3 ile 47.32+1.5 mm.

6- Asma, B.M., Öztürk, K., Zengin, Y., Ünal, M., 1999. Yerli ve yabancı Bazı Kayısı Çeşitlerinin Malatya Ekolojik koşullarındaki Fenolojik ve Pomolojik Özelliklerinin Saptanması Üzerine Bir Araştırma. III. Bahçe Bitkileri Kongresi, S: 46-51

ÖZET: Bu çalışma yerli ve yabancı bazı kayısı çeşit ve tiplerinin fenolojik, pomolojik ve verim özelliklerinin belirlenmesi amacıyla yürütülmüştür. Turfanda Eskimalatya ve Turfanda kayısı çeşitleri en erken, Ordubat ve Güz Aprikozu ise en geç hasat edilen kayısı çeşitleri olarak belirlenmiştir. Ziraat Okulu (63.9 g) ve Aprikoz (58.8 g) en iri meyveli, Turfanda Eskimalatya (123.0 Kg/ağaç), Çekirge-52 (121.0 (Kg/ağaç) ve Hungarian Best (118.0 Kg/ağaç) en verimli çeşitler olarak saptanmıştır. Kurutmalık olarak; Hacıhaliloğlu, Kabaaşı, Soğancı, Çataloğlu, Kadıoğlu, Mahmudun Eriği ve Adilcevaz-5, sofralık olarak; Hasanbey, Aprikoz, Tokaloğlu-Yalova, Wilson Delicious ve Çekirge-52 kayısı çeşit ve tipleri ümitvar sonuçlar vermiştir.

A Study On The Determination Of Phenological And Pomologgical Characteristics Of Some Local And Foreign Apricot Cultivars In Ecological Conditions Of Malatya Provience.

ABSTRACT: This study was carried out with the aim of to determine phenological, pomological and the fruit yield caharacteristics of some local and foregin apricot varieties and types. Turfanda Eskimalatya and Turfanda apricot types were harvested the earliest, and also Ordubat and Güz Aprikozu were harvested the latest. The highest fruit weight was determined in Ziraat Okulu and Aprikoz with 63.9 g and 58.8 g, respectively. Furthermore, the highest fruit yield was observed Turfanda Eskimalatya (123.0 Kg/tree), Çekirge-52 (121.0 (Kg/tree) and Hungarian Best (118.0 Kg/tree). While Hacihaliloglu, Kabaası, Sogancı, Çataloglu, Kadioglu, Mahmudun Erigi and Adilcevaz-5 were promising varieties for dry fruit processing, Hasanbey, Aprikoz, Tokaloğlu-Yalova, Wilson Delicious and Çekirge-52 were selected for consumption as fresh fruit.

7- Gülcan, R., Mısırlı, A., Asma, B.M., Sağlam, H., 1999. Sclerotinia laxa'ya Duyarlı ve Dayanıklı Kayısı Melezlerinin Karakterizasyonuna Ait İlk Sonuçlar. III. Bahçe Bitkileri Kongresi, S: 213-217

ÖZET: Bu çalışmada, S. laxa'ya duyarlı ve dayanıklı melez bitkilerde fenolojik ve pomolojik değerlendirmeler yapılmıştır. Pembe tomurcuk dönemi 13/3-18/3, tam çiçeklenme 2/4-7/4 ve hasat zamanı 8/7-24/7 tarihleri arasındadır. Ortalama meyve ağırlığı 13.0-43.75 g, asitlik % 0.36-1.99 ve kuru madde % 11-24 sınırlarında değişim göstermiştir.

ABSTRACT: This study has been carried out to make phenological observations and analyze fruit characteristics of apricot hybrids resistant and susceptible to S. laxa. Ballon stage, Full bloom and harvest period were 13/3-18/3, 2/4-7/4 8/7-24/7. The average fruit weight ranged betwween 13.0-43.75 g. the total acidity and total soulble solids were recorded as 0.36-1.99 and 11-24 percent.

8- Asma, B.M., Şen, M. 1999. Bazı Yerli ve Yabancı Kayısı Çeşitlerinin Van Ekolojik Şartlarındaki Fenolojik, Pomolojik ve Morfolojik Özellikleri. III. Bahçe Bitkileri Kongresi, S: 760-763

ÖZET: Bu çalışma yerli ve yabancı on kayısı çeşidinin (Hacıhaliloğlu, Kabaaşı, Soğancı, Hasanbey, Alyanak, Paviot, Tokaloğlu, Şalak (Aprikoz), Şekerpare ve zerdali) Van bölgesi şartlarındaki fenolojik, pomolojik ve morfolojik özelliklerinin belirlenmesi amacıyla 1991-1996 yılları arasında Yüzüncü yıl Üniversitesi Bahçe Bitkileri Bölümünde yürütülmüştür. Meyve hasadı 28 temmuz, 18 Ağustos tarihleri arasında yapılmış, en erken Hasanbey ve Şalak, en geç Soğancı ve Kabaaşı çeşitleri hasat edilmiştir. Hasanbey ve Şalak en iri, Hacıhaliloğlu ve Şekerpare en küçük meyveli çeşitler olarak belirlenmiştir. Çalışmada Van bölgesi için Kabaaşı kurutmalık, Şalak ve Paviot çeşitleri ise sofralık olarak ümitvar bulunmuştur.

The Phenological, Pomologgical And Morfological Characteristics Of Some Local And Foreign Apricot Cultivars In Ecological Conditions Of Van Provience.

ABSTRACT: This research was carried out with the aim of to determine the phenological, pomologgical and morfological characteristics depentent on the regional conditions for ten local and foreign apricot cultivars (Hacıhaliloğlu, Kabaaşı, Soğancı, Hasanbey, Alyanak, Paviot, Tokaloğlu, Şalak (Aprikoz), Şekerpare and zerdali)between 1991-1996 at the Department of Horticulture at Yüzüncü Yıl University. The harvesting started on 28th of June and finished 18th of August, and harvesting time being the earliest for Hasanbey and Aprikoz (Şalak) varieties and the latest for Kabaaşı and soğancı varieties. It was found that, Hasanbey and Şalak had the largest fruit size and Hacihaliloğlu and Şekerpare the smallest fruit size. As a result of this study, kabaaşı was found to be a promising variety of dried apricot cultivar and Şalak (Aprikoz) and Paviot was found to be the best cultivars for fresh consumption and promising cultivars at Van regional conditions.

9- Akça, Y., Asma, B.M., Ayhan, C. 2000. Studies On The Effect Of NPK Fertilization On Frost Tolerance In The Hacihaliloglu Apricot (Prunus armeniaca L.) Cultivar. Acta Hort. 525:413-420.

ABSTRACT: This sutudy was conducted to determine the effect of NPK fertilization to frost tolerance in Hacihaliloglu apricot cultivar in between the years 1996-1997. Fertilizer treatments were comprising all factorial combination of 4 levels of N (N0=0.0, N1= 0.2, N2=0.4, N3=0.6 kg of N per tree per year), 3 levels of P (P1=0.2, P2=0.4, P3= 0.6 kg of P2O5), and 3 levels of K (K1= 0.4, K2= 0.8, K3= 1.6 kg K2O) were applied to trees in between 1994-1997. Samples of two twigs were collected and exposed the artifical freezing test perodically from December to March. The artifical freezing was made at -10 C for duration 7 hours. Important differents were found between frost tolerance ability of NPK treated flower buds of Hacihaliloglu at statical level. The frost tolerance ability of investigated NPK doses were found more higher January and lower in December and March. Potassium and phosphours fertilizers had significant effects on the frost tolerance of flower buds. Potassium fertilizer was played the most important role than nitrogen and phosphorus fertilizers on frost tolerance. The obtained results indicated that, the frost tolerance of flower buds with K2O application was higher than other NPK doses. Lower survival percentage of buds was found with nitrogen application. The frost tolerance ability of fertilization with higher doses nitrogen application was found as lower. In all the investigated NPK doses, the level of K and P increased from January to February as paralel to frost tolerance ability of flower buds, but decreased in November and March in flower buds.

10- Akça, Y., Muratoglu, F., Asma, B.M., 2000. Study On The Frost Tolerance Of Important Apricot (Prunus armeniaca L.) Cultivars. Acta Hort. 525:369-376.

11-Asma, B.M. 2001. Kayısıda Gübreleme Ve Önemi. I. Kayısı Simpozyumu, Malatya

ÖZET: Diğer sert çekirdekli meyve türleri gibi kayısı ağaçları da topraktan oldukça fazla miktarda besin maddesi almaktadır. Kayısı ve diğer meyve ağaçlarının en fazla ihtiyaç duyduğu bitki besin elementleri azot, fosfor ve potasyum olmakla birlikte ağaçların gelişmelerini normal şeklide sürdürebilmesi için diğer makro ve mikro besin elementlerine de ihtiyaç duymaktadırlar. Meyve ağaçlarında bilinçli bir gübrelemenin meyve kalitesi ve verimi yükseldiği, hastalık ve zararlılar ile soğuklara karşı meyve ağaçlarının dayanıklılığını artırdığı bilinmektedir.

The Aplication And Importance Of Fertilization On Apricot

ABSTRACT: As is case for other stone fruit species, apricots also show substantial uptake of nutrients from soil. The most required inorganic nutrient for both apricot and most other fruit trees are nitrogen, phosphorous and potassium besides other micro and macro nutrients. It is known that effective fertilization of fruit trees can promote the high quality-yield of fruit produced and the resistance of fruit trees to various diseases, pests and colds.

12- Asma, B.M. 2001. Kayısının Ekolojik Adaptasyonu. I. Kayısı Simpozyumu, Malatya

ÖZET : Zengin vitamin ve mineral madde içeriğine sahip olan kayısı meyvesi dünyanın her yerinde tanınan meyvelerden birisidir. Bununla birlikte kayısı ağaçlarının farklı ekolojik koşullara adaptasyonu oldukça sınırlıdır. Dünyanın hemen her yerinde kayısı ağacına rastlamak mümkün ise de kayısı ağaçlarının sorunsuz yetiştirildiği alanlar maalesef sınırlıdır. Her bölgede yetiştirilen belli başlı bir veya iki kayısı çeşidi hastalık ve zararlılar ile kötü çevre koşullarından etkilenmekte, kayısı üretimi ve verim büyük dalgalanma göstermektedir. Bu bağlamda, diğer kayısı çeşitlerine nazaran adaptasyon yetenekleri yüksek Canino ve Hungarian Best kayısı çeşitleri geniş yayılma alanları bulmuşlardır.

Ecological Adaptation Of Apricot

ABSTRACT: Apricot fruit, being a rich source of vitamins and minerals, is one of the most familiar crop worldwide. However, apricot trees are not ubiquitous in a sense that they can only grow at certain regions where the environmental conditions are favorable. The predominance of one or two major cultivars in each production area is partly responsible for large fluctuations in yield and production, and makes apricot vulnerable to adverse environmental conditions, diseases, and pests. In this context, having a high adaptation capacity, Canino and Hungarian Best apricot varieties show a wide range of distribution compared to others.

13- Asma, B.M., Kan, T. 2001. Dünya Kayısı Üretimi Ve Önemli Kayısı Üreticisi Ülkeler. I. Kayısı Simpozyumu, Malatya

ÖZET : Kayısı sert çekirdekli meyveler içerisinde en tanınmış olanlardan birisidir. Güzel renk ve aroması, yüksek vitamin ve şeker içeriği nedeniyle her yaştaki insan tarafından sevilerek tüketilen bir meyve olmasına karşılık dünya kayısı üretimi ve tüketimi oldukça sınırlıdır. Son istatistiksel rakamlara göre dünya yaş kayısı üretimi 2.742.000 ton olup kişi başına düşen yaş kayısı miktarı 0.5 kg'dır. Dünya yaş kayısı üretiminin yaklaşık % 80'ni Türkiye, Bağımsız Devletler Topluluğu, İran, İtalya, Pakistan, Fransa, İspanya, Fas, ABD, Çin, Yunanistan, Suriye ve Güney Afrika Cumhuriyeti tarafından üretilmektedir.

The World Apricot Production And Major Producer Apricot Countries

ABSTRACT: Apricot is one of the most popular stone fruits. The consumption of apricot fruits is mainly due to their aroma, high vitamin, carbohydrate content, and colorful appearance. However, the world apricot production and consumption are not in a desired level mostly because of the limited cultivation of these trees. According to latest statistics, the yearly fresh apricot production of world is 2.742.000 ton with a 0.5 kg/person level. Of all this production, 80 % is in Turkey, Russia, Iran, Italy, Pakistan, France, Spain, Morocco, U.S.A., China, Greece, Syria and South Africa.

14- Asma, B.M. 1999. Kayısı Ağaçlarında Meyve Dökümü. Aktivite,3 (4) 35-36

ÖZET:  Malatya kayısı ağaçlarında 1999 yılında meydana gelen ve önemli ürün kayıplarına yol açan meyve dökümünün iklim şartları ile ilişkili olduğu tahmin edilmektedir. Özellikle 1998 yazının sıcak  ve kurak geçmesi sonucu sulaması iyi yapılmayan bahçelerde dökümün daha şiddetli olduğu gözlenmiştir. Kış mevsiminin ılık geçmesi soğuklama ihtiyacı tam karşılanmamış ağaçlarda düzensiz çiçeklenmeye sebep olmuş, 1999 yılının Nisan ve Mayıs aylarında hava sıcaklıklarının ani yükselip-düşmesi ve  bazı bölgelerde meyvelerin düşük sıcaklıklardan üşümesi sonucu meyve dökümü daha da artmıştır. Kayısı üreticilerinin mağdur olmaması için sulama ve gübreleme konusuna itina göstermeleri, özellikle gübreleme konusunda bir uzmanla görüşmeden karar vermemeleri gerekir. Aksi taktirde meyvecilikte yapılacak bir hatanın telafisi mümkün olmamaktadır.   

15- Asma, B.M. 2002. Geçmişten Günümüze Malatya’da Kayısı Yetiştiriciliği. İzollu: 18-20

Özet: Doğu Anadolu  Bölgesinin güney batısında, Fırat Havzasında yer alan Malatya İç Anadolu, Akdeniz, Doğu ve Güneydoğu Anadolu bölgelerine geçişi sağlayan yol üzerinde bulunur. Malatya 12.313 km2'lik yüzölçümü ve 823.521 nüfusu ile Doğu Anadolu bölgesinin önemli tarım ve sanayi merkezidir. Ekolojik şartların elverişli olması ve zengin su kaynakları sayesinde ilde önemli miktarda sebze ve meyve üretimi yapılmaktadır.  Fırat, Tohma, Derme, Sultansuyu ve Sürgü Malatya'nın belli başlı akarsuları olup  Çat, Medik, Sürgü, Sultansuyu ve Polat barajlarının  faaliyete geçmesiyle son yıllarda meyve ve sebze üretimi artış göstermiştir.  Kayısı, elma, armut, kiraz, ceviz, şeftali ve dut Malatya’da yetiştirilen önemli meyve türleridir. Fakat halk arasında "mişmiş" de denilen kayısının Malatya şehri için yeri farklı olup Malatya ekonomisinin can damarını teşkil eder. Bugün dünya yaş kayısı üretiminin yaklaşık % 7-10'nu ve dünya kuru kayısı ticaretinin ise % 80-85'ni karşılayan Malatya İli kayısı konusunda uzmanlaşmış bir kenttir. Başka bir ifadeyle, Malatya kayısının dünya başkentidir. 

16- Asma, B.M., 2002. Geç Olgunlaşan Levent Kayısı Tipinin Verim ve Meyve Özellikleri. XVI. Ulusal Biyoloji Kongresi (4-7 Eylül 2002) Malatya.

ÖZET:  Bu çalışma, tesadüfen bulunan ve geç olgunlaşma özelliğine sahip Levent kayısı tipinin geç olgunlaşma özelliğinin kalıtsal olup olmadığının  ortaya konması amacıyla yürütülmüştür. Levent kayısı tipinin iki farklı alanda verim ve pomolojik özellikleri belirlenmiştir. Levent kayısı tipinin Malatya koşullarında 10-25 Eylül tarihleri arasında olgunlaştığı saptanmıştır. Pomolojik analizlerde; meyve kalınlığı 34.77-37.45 mm, meyve boyu 33.11-34.47 mm, meyve eni 33.05-34.55 mm, meyve ağırlığı 22.2-23.8 g, çekirdek ağırlığı 2.0-2.2 g, pH 3.7-3.9, suda çözünür kuru madde miktarı 19.2-20.3, meyve kabuk ve et rengi sarı, tohumları tatlı verim düzeyi ise orta bulunmuştur.  

YIELD AND FRUIT CHARACTERISTICS ON LATE RIPENING LEVENT APRICOT TYPE

ABSTRACT:  This study carried out in order to determine whether the late ripening apricot type Levent is germplasm dependent. This type has been planted in two different fields and the pomological characteristics of fruit were determined. The ripening period of the fruit from this variety was determined to be 10-15 September for Malatya. The pomological characteristics were determined  as fruit thickness 34.77-37.45 mm, fruit height 33.11-34.47 mm, breadth 33.05-34.55 mm, fruit weight  22.2-23.8 g, pit weight 2.0-2.2 g, pH 3.7-3.9, total soluble solid contents 19.2-20.3, fruit skin and flesh color yellow, sweet seeds and an moderate level of fruit yield.

17- Asma, B.M., Erdoğan A., Kan, T., Birhanlı, O. 2002. Geç Olgunlaşan Sofralık Kayısı Çeşitlerinin Melezleme Yoluyla Islahı. XVI. Ulusal Biyoloji Kongresi (4-7 Eylül  2002) Malatya.

ÖZET: Bu çalışma, geç olgunlaşan sofralık kayısı çeşitleri ıslah ederek Malatya’daki kuru kayısı üretimine yeni bir alternatif sunmak ve pazarda daha uzun süre yaş kayısı bulundurmak suretiyle kayısı tüketiminin artırılması amacıyla yürütülmüştür. Bu amaçla meyve kalitesi yüksek Hasanbey, Soğancı, Aprikoz, Geç Aprikoz, Güz Aprikozu, Alyanak, Paviot, Hacıhaliloğlu ve Kabaaşı kayısı çeşitleri ile geç olgunlaşan   Levent kayısı tipi kullanılmıştır. 2001 yılında toplam196 melez tohum ve 71 melez bitki, 2002 yılında ise 1087melez tohum elde edilmiştir. Çalışmada yer alan kayısı çeşitlerinin meyve bağlama, hibrid tohumların çimlenme yüzdeleri, kalıtım özelliklerinin melezlere aktarılma dereceleri, hibrit bitkilerin morfolojik ve fenolojik özellikleri incelenmektedir. 

THE BREEDING OF LATE RIPENING TABLE CONSUMED APRICOTS THROUGH CROSSING

ABSTRACT: This study has been carried out in order to breed late ripening apricot varieties as an alternative to dry apricot production in this region, so that an important proportion of produced apricots can be table consumed. Apricot varieties selected for hybridization were from two groups with important characteristics. First group varieties, as Hasanbey, Soğancı, Aprikoz, Geç Aprikoz, Güz Aprikozu, Alyanak, Paviot Hacıhaliloğlu and Kabaaşı had high fruit quality but early ripening, the second group Levent type with late ripening. It has been obtained 196 hybrid seeds and 71 hybrid plants in 2001, 1.087 hybrid seeds in 2002. The fruit set of parent, the ratio of germination of hybrid seeds, the distribution of genetic markers to hybrids and the morphological and phenological  characteristics of hybrid plants and their fruits have been be studied.

18-GEÇ OLGUNLAŞAN SOFRALIK KAYISI ÇEŞİTLERİNİN MELEZLEME YOLUYLA ISLAHI*(2001–2003 Dilimi). Türkiye IV. Ulusal Bahçe Bitkileri Kongresi 8-12 Eylül 2003 Antalya S: 43-45 

Bayram Murat ASMA    Abdullah ERDOĞAN     Tuncay KAN     Ogün BİRHANLI

ÖZET: Bu çalışma, geç olgunlaşan sofralık kayısı çeşitleri ıslah ederek Malatya’daki kuru kayısı üretimine yeni bir alternatif sunmak ve pazarda daha uzun süre yaş kayısı bulundurmak suretiyle kayısı tüketiminin artırılması amacıyla yürütülmüştür. Bu amaçla meyve kalitesi yüksek Hasanbey, Soğancı, Aprikoz, Alyanak, Paviot ve Geç Aprikoz  kayısı çeşitleri ile geç olgunlaşan Levent kayısı tipi ile, Roksana,Tardif de Bordaneil, ve Güz Aprikozu kayısı çeşitleri kullanılmıştır. 2001 yılında toplam 196 melez çekirdek ve 71 melez bitki, 2002 yılında 758 melez çekirdek, 168 melez bitki ve 2003 yılında ise 3956 melez çekirdek elde edilmiştir. Çalışmada yer alan kayısı çeşitlerinin meyve bağlama, hibrid tohumların çimlenme yüzdeleri, kalıtım özelliklerinin melezlere aktarılma dereceleri, hibrit bitkilerin morfolojik ve fenolojik özellikleri incelenmektedir.

THE BREEDING OF LATE RIPENING TABLE CONSUMED APRICOTS THROUGH CROSSING (2001-2003 PERIOD)

ABSTRACT: This study has been carried out in order to breed late ripening apricot varieties as an alternative to dry apricot production in this region, so that an important proportion of produced apricots can be table consumed. Apricot varieties selected for hybridization were from two groups with important characteristics. First group varieties, as Hasanbey, Soğancı, Aprikoz, Geç Aprikoz, Güz Aprikozu, Alyanak, Paviot Hacıhaliloğlu and Kabaaşı had high fruit quality but early ripening, the second group Levent type with late ripening. It has been obtained 196 hybrid pits and 71 hybrid plants in 2001, 758 hybrid pits and 168 hybrid plants in 2002, and 3956 hybrid pits in 2003. The fruit set of parent, the ratio of germination of hybrid pits, the distribution of genetic markers to hybrids and the morphological and phenological  characteristics of hybrid plants and their fruits have been be studied.

19- YERLİ VE YABANCI BAZI KAYISI ÇEŞİTLERİNDE KIŞ VE İLKBAHAR DONLARININ NEDEN OLDUĞU ZARARLAR 2004. Hasad Dergisi 20 sayı s: 42-46 

Bayram Murat Asma            Tuncay Kan

ÖZET: Kayısı ağaçları sadece kendisi için uygun çevre koşullarında yetiştirilebilmektedir. Türkiye’de kayısı ağaçları çok uzun bir süreden beri zarar görmektedir. Bu çalışma yerli ve yabancı kayısı çeşitlerimdeki kış ve ilkbahar don zararlarını belirlemek için yürütülmüştür. Kış soğukları için Kabaaşı, Aprikoz, Turfanda–Eskimalatya, Perecoce de Colomer ve Hungarian Best, ilkbahar donları için  ise Kabaaşı, Çataloğlu, Aprikoz ve  Precoce de Colemer’in dayanıklı olduğu tespit edilmiştir.

WINTER AND LATE SPRING FROST DAMAGES IN SOME LOCAL AND FOREGIN APRICOT VARIETIES

Abstract: Apricot trees are not ubiquitous in a sense that they can only grow a certain regions where the environmental conditions are favourable. For many years, late spring frosts have been damaged to apricot production in Turkey. This research was conducted in order to determine winter and late frost damages in local and foreign apricot varieties.  Kabaaşı, Aprikoz, Turfanda-Eskimalatya, Precoce de Colomer and Hungarian Best for winter frosts, and  Kabaaşı, Çataloğlu, Aprikoz and Precoce de Colomer for late spring frosts were founded to resistance. 

20- Analysis of morphological, pomological and yield characteristics of some apricot germplasm in Turkey. Genetic Resources and Crop Evolution (2005): 305-313

Bayram Murat Asma1* & Kadir Ozturk2

Abstract : The purpose of this study was to characterize Irano-Caucasian apricot germplasm that was collected in Anatolia, Turkey. Fifteen [pomological, phenological, and yield] parameters were studied in this germplasm, consisting of 128 apricot cultivars and types. A wide variation was found in harvest season, fruit yield, total solids soluble (TSS), total acidity, fruit, pit, and kernel mass. Most of the cultivars and types had a relatively small fruit size; only 7 of had a fruit mass ³ 50 g. In general, fruits had yellow skin ground color and flesh color as well as mostly sweet kernels and high TSS. While there was a high correlation between fruit, pit and kernel mass and also between TSS and total acidity, a low or no significant correlation was determined between other pomological or phenological characteristics. The Levent apricot type possessed a substantially late ripening with a total period of 190-200 days for fruit development, a characteristic that makes this apricot type highly suitable for breeding studies.   

21- Characterization of promising apricot genetic resources in Malatya, Turkey. Genetic Resources and Crop Evolution

Bayram Murat Asma1,*, Tuncay Kan2 and Ogün Birhanlı3

Abstract : The study here was conducted on nearly 12,000 apricot seedlings in the Malatya Region in the Eastern part of Turkey. This region is famous for its horticulture based mainly on apricot production and the Country’s highest apricot production originates from this region. The flower and fruit characteristics of all populations, which include apricot seedlings, in the region were evaluated. Based on their horticultural performances, 13 genotypes were selected, of which seven were considered as apricots served in dried form and six as in table consumption form.  Among the selected genotypes, the fruit weight ranged between 28.5-71.19 g, soluble solids ranged between 12.7-26.5%, while the range in total acidity was between 0.35-1.80% and fruit development period was between 87-183 days. To determine the selected genotypes performance in a similar environment, they were grafted on to four-year-old rootstocks.  The results from these combinations showed that there was some decrease, especially in fruit size and soluble solids, in the genotypes performance when compared to the results of the initial observations.  Some differences were also detected in taste, fruit shape, seed shape, fruit flesh firmness, skin and flesh colors.  The dry fruit yield was determined as 22.50% - 28.36% for the selected dry apricot genotypes.  The dry fruit yield of all seven genotypes considered for dry consumption were similar to 'Hacıhaliloğlu' and higher than 'Canino', which were evaluated as control cultivars.